UN MONDE PLEIN A CRAQUER
Plié en deux
Avec le fardeau du passé sur mon dos
En traversant ses chemins
D’où suis-je parti pour arriver où?...
Alors qu’aux vignes de la poésie
Les attentes couvertes de neige
Etaient traitées comme une dentelle
Moi, je ne sais trop comment
J’ai ri aux chagrins!...
Pendant que tournaient autour de moi
Toutes les choses qui m’intriguent
En ce temps-là
Moi, j’ai semé la poésie
Dans les champs de l’amour...
Malgré les scorpions
Les serpents
J’ai eu souvent soif
D’une vie humaine décente...
Et de surmonter les murs
Construits contre nous...
Les fourberies
M’ont marqué très fort...
A chaque fois
Il m’a semblé plus grave
D’être aveugle d’idées
Qu’aveugle de couleurs...
Plié en deux
Avec le fardeau du passé sur mon dos
En traversant ses chemins
D’où suis-je parti pour arriver où?...
Üzeyir Lokman ÇAYCI
Istanbul, le 05.04.2000
Traduit par Yakup YURT
CONCOURS
POESIE 2001 – PRIX TERPICHORE
AĞZINA KADAR DOLU BİR DÜNYA
Yükü sırtında geçmişin
Büklüm büklüm
Yollarını aşarak
Ben nereden nereye gelmişim?...
Karla örtülü bekleyişler
Dantel gibi işlenirken
Şiir bağında
Nedense ben
Acılara gülmüşüm!...
Merak ettiğim şeyler
Döndükçe etrafımda
Zamanında ben
Aşk tarlalarına
Şiir ekmişim...
Akreplere,
Yılanlara
rağmen
Susamışım çok kere
İnsanca yaşamaya...
Bizim için örülen
Duvarları aşmaya...
Çok etkiledi beni
Düzenbazlıklar...
Her defasında
Düşünce körlüğünü
Renk körlüğünden
Daha çekilmez görmüşüm...
Yükü sırtında geçmişin
Büklüm büklüm
Yollarını aşarak
Ben nereden nereye gelmişim?...
Üzeyir Lokman ÇAYCI
Istanbul – 05.04.2000
A Big World to Crack
Folded in two
with
a burden on my back,
crossing paths;
from where am I leaving
to
arrive where?
And when, to vines
of poetry
Expectations covered with snow
were treated like lace,
I know too well how,
have laughed at sorrows...
In this moment
all
those things which intrigue me
surround me
and I scatter poetry
in the fields of love
In spite of snakes
and scorpions
I have been thirsty
for a decent life
and for surmounting the walls
constructed between us
Deceit
has profoundly
marked me...
each time, it seems more serious
to be blind to ideas
than to colors
Folded in two
with
a burden on my back,
crossing paths;
from where am I leaving
to arrive where?
by Uzeyir Lokman CAYCI
Traduit par by Yakup YURT en français
French free verse translated into English free
verse
by Joneve McCormick
Eine ganze Welt
zu knacken
In zwei Teile zerstossen
mit
der Last der Vergangenheit auf
meinem Rücken
ihre Wege kreuzend
von wo bin ich weggegangen um wo anzukommen?...
Also, dass die Reben der Poesie
von Schnee bedeckten Erwartungen
wie Spitzen behandelt wurden
ich... ich
weiss gar nicht wie
ich lachte über die Sorgen!..
Während all die Dinge um mich herum geschahen
die mich beunruhigten
in dieser Zeit da
ich....ich habe die Poesie gesät
in den Feldern der Liebe...
Trotz den Skorpionen
den
Schlangen
habe ich häufig Durst gehabt
nach einem menschlichen Leben...
und nach Überwindung von Mauern
die
gegen uns gebaut wurden...
Die Schurkereien
haben mich sehr stark gezeichnet...
jedes Mal
erschien es
mir schlimmer
für Ideen blinder zu sein
als für Farben...
In zwei Teile zerstossen
mit der Last der Vergangenheit
auf meinem Rücken
ihre Wege kreuzend
von wo bin ich weggegangen um wo anzukommen?...
Üzeyir Lokman ÇAYCI
Istanbul – 05.04.2000
Von übersetzt seiend : Monika SCHUDEL
UN MUNDO PLENO
A ROMPER
Doblado en dos,
con el fardo del pasado a mi espalda,
atravesando sus caminos, me pregunto
¿de dónde he partido yo para llegar
a dónde?
Mientras en las viñas de la poesía
las esperas cubiertas de nieve
eran tratadas como encajes,
no sé decir cómo pude reírme de las
penas.
Giran a mi alrededor
muchas cosas que me intrigan,
y observo que en aquel tiempo,
yo sembré la poesía
en los campos del amor.
A pesar de los escorpiones
y las serpientes,
siempre he tenido sed
de llevar una vida decente,
de derribar los muros
construidos contra nosotros.
Los engaños y traiciones
me han marcado muy fuerte.
Cada vez me ha parecido más grave
ser ciego de ideas
que ciego de colores...
Doblado en dos,
con el fardo del pasado a mi espalda,
atravesando sus caminos, me pregunto
¿de dónde he partido yo para
llegar a dónde?
© Üzeyir Lokman ÇAYCI
Este
poema ha sido escrito por Üzeyir Lokman ÇAYCI ,
originalmente en turco.
Traducido al español
por Manuel Guillermo ORTEGA
a partir de las versiones inglesa y francesa.
UN MONDE PLEIN A CRAQUER :
http://lale.bedia.sitemynet.com/DUNYA/index.htm
Name: Nicole Hérault, France
Subject: Re: Un monde plein à craquer
J'aime
beaucoup !
En particulier : "Il m'a semblé plus grave
D'être aveugle d'idées
Qu'aveugle
de couleurs"
Amicalement
Nicole Hérault